صبح

کم   کم

به دنیا می آید

و این خورشید دورو

پـــرتــوهــای   زرد   رنــگِ

مثــل  آب  دهـن  مرده اش  را

به   رخ   من   می کشد

گرد مرگ می پاشد

روی ستاره ی

کوچولوی

چشمک زنی

که لم داده آن گوشه ی

سمت راست پنجره و به حرفهای

از  سر  ناچاری  من  گوش  می دهد .

خیلی چیز ها هست

که می خواهم بنویسم

اما

تا دست به قلم میشوم

یک چیز دیگر ...

یک فکر دیگر می آید و

آن قبلی را پاک می کند.

این فکر های پر از دلهره

گیج کرده اند مرا ...

 گیج!