عقل و دلم افتادن به جون ِ هم و به قصد کشت همدیگرو می زنن!

عقل می گه : " نه، این حماقته! ". دل می گه : " آره، این وفای به عهده! "

من موندم وسط معرکه...  ..  . قول دادم مبارزه کنم ولی جا زدم،

تو زرد از آب در اومدم! دارم عذابش می دم. همه می گن " نه "

و من حتی جرأت ندارم ازش طرف داری کنم! نمی تونم از چیزی که می خوام دفاع کنم

چون حتی خودم هم دیگه از خواسته م مطمئن نیستم!

احساس ِ مسئولیت می کنم؛ عادتش دادم به بودنم

و حالا با اولین با ِ سردی که از جهت مخالف داره می وزه،

دستشو ول کردم و گذاشتمش به امان ِ خدا ...  ..  .

تنها کاری که کردم این بود که کفش هامو در بیارم و پاش کنم

که پاهاش تو برف ها یخ نزنه

و خودم با پاهای برهنه راه بیفتم، سرگردون و تنها!